ก็ไม่มีอะไรจะพูดมากนัก แค่แบบว่า
อยากให้ทุกคนรู้ว่า บูมสบายดี
ตอนนี้ อยู่ ที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี อย่างมีความสุข
จริงยังไม่เปิดเทอมหรอก แต่กิจกรรมมากมาย จนบูมตั้งมาอยู่ที่นี่
ตั้งแต่หลังสงกรานต์อ่ะ
ก็ขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจ ให้บูมเรียนจบ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยน้า
ก็ไม่มีอะไรจะพูดมากนัก แค่แบบว่า
อยากให้ทุกคนรู้ว่า บูมสบายดี
ตอนนี้ อยู่ ที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี อย่างมีความสุข
จริงยังไม่เปิดเทอมหรอก แต่กิจกรรมมากมาย จนบูมตั้งมาอยู่ที่นี่
ตั้งแต่หลังสงกรานต์อ่ะ
ก็ขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจ ให้บูมเรียนจบ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยน้า
ก็ไม่มีอะไรจะพูดมากนัก แค่แบบว่า
อยากให้ทุกคนรู้ว่า บูมสบายดี
ตอนนี้ อยู่ ที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี อย่างมีความสุข
จริงยังไม่เปิดเทอมหรอก แต่กิจกรรมมากมาย จนบูมตั้งมาอยู่ที่นี่
ตั้งแต่หลังสงกรานต์อ่ะ
ก็ขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจ ให้บูมเรียนจบ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยน้า
แบบว่า บูมก็เพิ่งหัดใช้เนี่ยได้ไม่นานอ่ะนะ
แล้วก็บวกกับความโง่ที่มีมาก
นั่งหามานานแล้ว ยังไม่เจอเลยว่า
มันกำหนดค่าตรงไหน
ใครรู้บอกน้องบูมทีนะครับ ^ ^
ปีนี้มีพระเทศด้วยแหละ
จริงๆ ก็ถือว่า ดีนะ เป็นสาระดี
ดูงานจริงจังมากมายอ่ะ
แต่ไม่รู้ซินะ
สิงหนาทว่า งานอำลาน่าจัดแนวซึ้งรุ่นพี่รุ่นน้องและความผูกพันในโรงเรียนอะไรอย่างงี้
ซึ้งธรรมะ มันไม่ค่อยเข้าเท่าไหร่อ่ะ
แล้วแบบว่า เนื้อหาที่พระพูดก็ดีแหละ
แต่มันไม่เหมาะกับโรงเรียนหรอก
เพลงที่พระเปิด ชีวิตครูก็รันทดเกินไปนิดนึง
อาจารย์โรงเรียนเรา ยังหล่อๆ สวยๆ สาวๆ หนุ่มๆ กันอยู่เลย
แล้วแต่ละท่านก็ไม่ได้อยู่ลากยาวถึง 60 ขวบ แบบข้าราชการนี่
แถมแต่ละท่าน สอนพิเศษกันทั้งนั้น
พระท่านพูดกล่อม+เพลงรันทดชีวิต เลยยังไม่ค่อยซึ้งเท่าไหร่
ถ้าเปลี่ยนเป็นพูดเรื่อง “เพื่อน” กับ “ความผูกพัน” และก็ “รุ่นพี่รุ่นน้อง”
อะไรอย่างงี้ จะซึ้งกว่าเยอะเลยแหละ
แต่ก็ต้องขอบคุณอาจารย์ และน้องๆ ทุกคนที่จัดงานวันนี้ขึ้นมา เพื่อส่งพวกเรา
ที่จบชีวิตมัธยมอย่างเป็นทางการ
อยากเสนอนิดนึง ปีหน้า
ตอนเดินเข้า แทนที่จะเดินเข้าเฉยๆ ให้น้องๆอ่ะ มาเข้าแถวยาวรอบหอประุชุมเลย แล้วให้ ม.6 เดินอ้อมรอบหอประชุมตามแถวน้อง จนมาถึงที่นั่งแถวหน้าของม.6 รับร้องใครอยู่ ม.6 ต้องซึ้งอ่ะ เพราะการทำแบบนี้ ทำให้ม.6จะรู้สึกว่า เรามีค่า้น้องๆให้ความสำคัญ (ทีปรบมือรับญี่ปุ่นยังทำได้เลย ทำไมปรบให้พี่จะทำไม่ได้)
ตอนพิธี พิธีการของกระชับๆ แล้วจบ! อย่าเยิ่นเย้อ ไอ้พวกที่พูดแล้วพูดอีกซ้ำไปซ้ำมา ไม่ได้ช่วยให้ซึ้งหรอก ทำให้ง่วงและเบื่อ (วันนี้ พูดตั้ง 3 คน อธิการ ผอ. พระก็พูด ถ้าให้อธิการ กะผอ. พูดกันสองท่านสั้นๆ จะซึ้งมากเลย พระไม่ต้องก็ได้จะได้จัดกิจกรรมอื่นๆ ^ ^) …สิ่งที่ควรมีเยอะๆในพิธีการก็คือ [กิจกรรมที่น้องทำให้พี่]
อย่างเช่น (ตัวอย่างน้า จะทำไม่ทำก็ได้ ถ้ามีไอเดียวแจ่มกว่านี้ ก็จัดมา) ช่วง [น้องทำให้พี่] ก็ให้น้องมาลากพี่ทุกคนขึ้นเวทีไปร้อง แล้วให้น้องมาล้อมเวทีแล้ว “boom satit ay” ให้พี่ …เหมือนที่พี่เคยบูมรับน้องตอนรับน้องๆเข้าม.1 (น้องยังจำกันได้ไหม ว่าพิมบูมกันดังขนาดไหน)
ตอนกิจกรรมซึ้งระหว่างเพื่อนกับเพื่อน ก็อย่างเช่นร้องเพลงร่วมกันบนเวที หรือมีโชว์ร่วมกัน หรือไม่ก็เขียนเรื่องราวเป็น Time Line ของรุ่น ตั้งแต่ เข้า ม.1 ถึง จบ ม.6 ว่า ผ่านอะไรร่วมกันมาบ้าง ทั้งสุข ทุกข์
ตอนสำคัญอีกช่วง คือ “ปิดงาน” เป็นช่วงที่ควรสุขงอม ไม่ใช่ว่า กินเสร็จก็ “นักเรียนทุกคนช่วยกันเก็บโต๊ะ” เก็บโต๊ะไว้ทีหลังเถอะ ม.6 มันจบครั้งเดียวนะ ให้ม.5 ทำที่หลังก็ได้
ควรปล่อยให้เป็นเวลาที่ปลดปล่อยสุดๆ อาจจะไม่ต้องทำอะไรมากมาย แค่เปิดเพลงที่ซึ้งจริงๆ และเข้ากับเรื่องราวของรุ่นอ่ะ แล้วปล่อยให้ทุกคน ฟรีStyle จะกอด อะไรกันฉันมิตร ก็ตามสบาย เพราะนี้วันสุดท้ายแล้ว ปล่อยมันเถอะ …และมันคงไม่จับกันแก้ผ้าหรอก อันนี้จะซึ้งมากนะจะบอกให้
(การเก็บโต๊ะร่วมกันไม่ค่อยซึ้งเท่าไหร่หรอกเชื่อสิงหนาท)
วันนี้ บูมขอบคุณอาจารย์ และน้องๆ อีกครั้งจริงๆ ถึงงานนี้จะไม่ใช่งานที่ดีที่สุด แต่ดีใจที่ทุกคนตั้งใจจัดมันขึ้นมา
ข้อเสนอแนะของผมอาจไม่มีใครสนใจก็ได้ แต่ผมก็ดีใจที่เสนอมันออกไปสู่โลก…
อาจจะเป็นประโยชน์กับใครก็ได้..
แต่จะดีที่สุด เมื่อประโยชน์นั้นตกอยู่ที่โรงเรียนของผม…
บ่นหลายรอบแล้ว ก็กลับมาบ่นอีก
มันอืดขนาดที่ว่า ทำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ
นี้ยังโชคดีนะที่อาศัยความพยายามหน่อย
และอดทนนิด
จนสามารถบ่นลงที่นี่ได้
ไม่งั้นอัดอั้นตายเลย
เวลาประมาณ บ่ายโมง ถึง บ่าย3โมง ของทุกวัน
เน็ตบ้านข้าพเจ้าจะล่มแล้วล่มอีก
ไม่รู้เป็นอะไรของมันนักหนา
บางทีก็ทำให้เสียอารมณ์นะ
อัพบล็อกอยู่ดีดี ก็ค้าง
แต่ทำไงได้เนอะๆ คิดในแง่ดีไว้ ยังไงก็ดีไม่มีเน็ตใช้แหละ
ยังมีคนมากมายที่ไม่มีโอกาสใช้อินเทอร์เน็ต…
ตอนนี้กำลังปั้นบล็อกบล็อกนึงอยู่
สนุกดี
แต่เหนื่อยอ่ะ
ต้องสร้างความขยันให้ตัวเอง ด้วยการนึกเอาไว้ว่า
ถ้าเสร็จแล้วเราจะภูมิใจแค่ไหน
สู้ต่อไป ทาเคชิ!
up blog เหนื่อยหน่อยแต่เป็นเรื่องสนุกครับ
ยังไม่ให้ดูง่ายๆ หรอก +555
บูมขออมเอาไว้ก่อน
บล็อกเกี่ยวกับเรื่อง “Sunset at Chophraya”
รอให้อัพเรียบร้อยไปซัก 100 – 200 %
แล้วจะเอามาโชว์
สิงห์ขาว 12:01 PM on เมษายน 1, 2010 ลิงค์อ้างถึง |
ไปแก้ที่ตั้งค่า ว่า อนุญาตให้เขียนคอมมเนต์โดยไม่ต้องรออนุญาต ไม่ต้องรอตรวจสอบประมาณนี้แหละ ส่วนหน้าที่โพสต์ข้างล่าง ให้ติ๊กถูก ที่ช่อง allow comment ลองไปคอมเมนท์ที่นี่ดูก็ได้ http://watpanya.wordopress.com
สิงห์ขาว 12:02 PM on เมษายน 1, 2010 ลิงค์อ้างถึง |
โทษทีเขียนผิด http://watpanya.wordpress.com
Thanan 11:11 PM on มีนาคม 6, 2011 ลิงค์อ้างถึง |
ตามนั้นครับ